Das Orakel der Dichter

Fal-e Hafez online

Seit Jahrhunderten öffnen Iranerinnen und Iraner den Divan von Hafez, wenn sie eine Frage bewegt. Denk an deine Frage und lies, was Hafez dir antwortet.

Dein Fal

Ghazal 4

صبا به لُطف بگو آن غزالِ رَعنا راکه سَر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

شِکر فُروش که عُمرَش دراز باد چراتَفَقُّدی نَکُنَد طوطیِ شِکرخا را؟

غرورِ حُسنت اجازَت مَگَر نداد اِی گُلکه پُرسِشی نکُنی عَندَلیب شیدا را

Deutung

Schick jemandem, den du vermisst, eine freundliche Nachricht. Ein sanftes Wort öffnet mehr Türen als Stolz.

Neues Fal öffnen Ganzes Ghazal lesen

Denk an deine Frage, dann öffne dein Fal.

Der Divan von Hafez

495 Ghazale

Ghazal 1اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأساً و ناوِلْها
Ghazal 2صلاحِ کار کجا و منِ خراب کجا؟
Ghazal 3اگر آن تُرکِ شیرازی به‌‌ دست‌ آرَد دلِ ما را
Ghazal 4صبا به لُطف بگو آن غزالِ رَعنا را
Ghazal 5دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را
Ghazal 6به مُلازِمانِ سلطان، که رساند این دعا را؟
Ghazal 7صوفی بیا که آیِنِه، صافی‌ست جام را
Ghazal 8ساقیا برخیز و دَردِه جام را
Ghazal 9رونق عهد شباب است دگر بُستان را
Ghazal 10دوش از مسجد سویِ میخانه آمد پیرِ ما
Ghazal 11ساقی به نورِ باده برافروز جامِ ما
Ghazal 12ای فروغِ ماهِ حُسن‌، از روی رخشان شما
Ghazal 13می‌دمد صبح و کِلِّه بست سحاب
Ghazal 14گفتم ای سلطانِ خوبان رحم کن بر این غریب
Ghazal 15ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟
Ghazal 16خَمی که ابرویِ شوخِ تو در کمان انداخت
Ghazal 17سینه از آتش دل، در غمِ جانانه بسوخت
Ghazal 18ساقیا آمدنِ عید مبارک بادت
Ghazal 19ای نسیمِ سحر آرامگَهِ یار کجاست؟
Ghazal 20روزه یک‌سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست
Ghazal 21دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست
Ghazal 22چو بشنوی سخنِ اهلِ دل، مگو که خطاست
Ghazal 23خیالِ رویِ تو در هر طریق همرهِ ماست
Ghazal 24مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست
Ghazal 25شکفته شد گل حَمرا و گشت بلبل مست
Ghazal 26زلف‌آشفته و خِوی‌کرده و خندان‌لب و مست
Ghazal 27در دیرِ مغان آمد، یارم قدحی در دست
Ghazal 28به جانِ خواجه و حقِ قدیم و عهدِ درست
Ghazal 29ما را زِ خیالِ تو چه پروایِ شراب است؟
Ghazal 30زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
Ghazal 31آن شبِ قدری که گویند اهلِ خلوت امشب است
Ghazal 32خدا چو صورتِ ابرویِ دلگشای تو بست
Ghazal 33خلوت گُزیده را به تماشا چه حاجت است
Ghazal 34رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست
Ghazal 35برو به کارِ خود ای واعظ این چه فریادست؟
Ghazal 36تا سرِ زلفِ تو در دستِ نسیم افتادست
Ghazal 37بیا که قصرِ اَمَل سخت سست‌بنیادست
Ghazal 38بی مِهرِ رُخَت روزِ مرا نور نماندست
Ghazal 39باغِ مرا چه حاجتِ سرو و صنوبر است؟
Ghazal 40اَلْمِنَّةُ لِلَّه که درِ میکده، باز است
Ghazal 41اگر چه باده فَرَح بخش و باد گُل‌بیز است
Ghazal 42حالِ دل با تو گفتنم، هوس است
Ghazal 43صَحنِ بُستان ذوق‌بخش و صحبتِ یاران خوش است
Ghazal 44کُنون که بر کفِ گُل، جامِ بادهٔ صاف است
Ghazal 45در این زمانه، رفیقی که خالی از خَلَل است
Ghazal 46گُل در بَر و مِی در کَف و معشوق به کام است
Ghazal 47به کویِ میکده هر سالِکی که رَه دانست
Ghazal 48صوفی از پرتو مِی رازِ نهانی دانست
Ghazal 49روضهٔ خُلدِ برین خلوتِ درویشان است
Ghazal 50به دامِ زلفِ تو دل مبتلایِ خویشتن است
Ghazal 51لعلِ سیرابِ به‌خون‌تشنه‌، لب یار من است
Ghazal 52روزْگاری‌ست که سودایِ بُتان، دینِ من است
Ghazal 53منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من است
Ghazal 54ز گریه مَردُمِ چشمم نشسته در خون است
Ghazal 55خَمِ زلفِ تو دامِ کفر و دین است
Ghazal 56دل سراپردهٔ محبتِ اوست
Ghazal 57آن سیه‌چَرده که شیرینیِ عالَم با اوست
Ghazal 58سرِ ارادتِ ما و آستانِ حضرت دوست
Ghazal 59دارم امید عاطفتی از جناب دوست
Ghazal 60آن پیکِ ناموَر که رسید از دیارِ دوست
Ghazal 61صبا اگر گذری اُفتَدَت به کشور دوست
Ghazal 62مرحبا ای پیکِ مشتاقان بده پیغامِ دوست
Ghazal 63رویِ تو کس ندید و هزارت رقیب هست
Ghazal 64اگر چه عرض هنر پیشِ یار بی‌ادبی‌ست
Ghazal 65خوش‌تر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟
Ghazal 66بنال بلبل اگر با مَنَت سرِ یاری‌ست
Ghazal 67یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانهٔ کیست؟
Ghazal 68ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست
Ghazal 69کس نیست که افتادهٔ آن زلفِ دوتا نیست
Ghazal 70مردم دیدهٔ ما جز به رُخَت ناظر نیست
Ghazal 71زاهِدِ ظاهِرپَرَست از حالِ ما، آگاه نیست
Ghazal 72راهی‌ست راهِ عِشْق که هیچَش کِنارِه نیست
Ghazal 73روشن از پرتوِ رویت نظری نیست که نیست
Ghazal 74حاصلِ کارگه کون و مکان این همه نیست
Ghazal 75خوابِ آن نرگسِ فَتّانِ تو، بی‌چیزی نیست
Ghazal 76جز آستان تواَم در جهان، پناهی نیست
Ghazal 77بلبلی، برگِ گُلی خوش‌رنگ در مِنقار داشت
Ghazal 78دیدی که یار، جُز سَرِ جور و سِتَم نَداشت
Ghazal 79کنون که می‌دمد از بوستان، نسیمِ بهشت
Ghazal 80عِیبِ رِندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزه‌سِرِشت!
Ghazal 81صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
Ghazal 82آن تُرکِ پَری چِهره که دوش اَز بَرِ ما رَفت
Ghazal 83گر ز دستِ زلفِ مُشکینت خطایی رفت رفت
Ghazal 84ساقی بیار باده که ماهِ صیام رفت
Ghazal 85شربتی از لبِ لعلش نچشیدیم و بِرَفت
Ghazal 86ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت
Ghazal 87حُسنت به اتفاقِ ملاحت جهان گرفت
Ghazal 88شنیده‌ام سخنی خوش که پیرِ کنعان گفت
Ghazal 89یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
Ghazal 90ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت
Ghazal 91ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
Ghazal 92میرِ من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت
Ghazal 93چه لطف بود که ناگاه رَشحِهٔ قَلَمَت
Ghazal 94زان یارِ دل‌نوازم، شُکری است با شکایت
Ghazal 95مدامم مست می‌دارد، نسیمِ جَعدِ گیسویت
Ghazal 96دردِ ما را نیست درمان الغیاث
Ghazal 97تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج
Ghazal 98اگر به مذهبِ تو خونِ عاشق است مُباح
Ghazal 99دلِ من در هوایِ روی فرخ
Ghazal 100دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد
Ghazal 101شراب و عیش نهان چیست؟ کارِ بی‌بنیاد
Ghazal 102دوش آگهی ز یارِ سفر کرده داد باد
Ghazal 103روز وصلِ دوستداران یاد باد
Ghazal 104جمالت آفتابِ هر نظر باد
Ghazal 105صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد
Ghazal 106تَنَت به نازِ طبیبان نیازمند مباد
Ghazal 107حُسن تو همیشه در فزون باد
Ghazal 108خسروا گویِ فلک در خَمِ چوگان تو باد
Ghazal 109دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد
Ghazal 110پیرانه سَرم عشقِ جوانی به سر افتاد
Ghazal 111عکسِ رویِ تو چو در آینهٔ جام افتاد
Ghazal 112آن که رخسارِ تو را رنگِ گل و نسرین داد
Ghazal 113بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
Ghazal 114همایِ اوجِ سعادت به دامِ ما افتد
Ghazal 115درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد
Ghazal 116کسی که حُسن و خَطِ دوست در نظر دارد
Ghazal 117دل ما به دور رویت ز چمن فَراغ دارد
Ghazal 118آن کس که به دست جام دارد
Ghazal 119دلی که غیب نمای است و جامِ جم دارد
Ghazal 120بتی دارم که گِرد گل ز سُنبل سایه‌بان دارد
Ghazal 121هر آن کاو خاطِرِ مَجموع و یارِ نازنین دارد
Ghazal 122هر آن‌که جانِبِ اَهْلِ خُدا نگه دارد
Ghazal 123مطربِ عشق عجب ساز و نوایی دارد
Ghazal 124آن که از سُنبُلِ او، غالیه تابی دارد
Ghazal 125شاهد آن نیست که موییّ و میانی دارد
Ghazal 126جان، بی‌جمالِ جانان میلِ جهان ندارد
Ghazal 127روشنیِ طلعتِ تو ماه ندارد
Ghazal 128نیست دَر شهر نگاری که دلِ ما بِبَرَد
Ghazal 129اگر نه باده غمِ دل ز یادِ ما بِبَرَد
Ghazal 130سحر بلبل حکایت با صبا کرد
Ghazal 131بیا که تُرکِ فلک خوانِ روزه غارت کرد
Ghazal 132به آبِ روشنِ می، عارفی طهارت کرد
Ghazal 133صوفی نَهاد دام و سَرِ حُقِّه، باز کَرْد
Ghazal 134بلبلی خونِ دلی خورد و گلی حاصل کرد
Ghazal 135چو باد، عزمِ سرِ کویِ یار خواهم کرد
Ghazal 136دست در حلقهٔ آن زلفِ دوتا نتوان کرد
Ghazal 137دل از من بُرد و روی از من نهان کرد
Ghazal 138یاد باد آن که ز ما وقتِ سفر یاد نکرد
Ghazal 139رو بر رَهَش نهادم و بر من گذر نکرد
Ghazal 140دلبر بِرَفت و دلشدگان را خبر نکرد
Ghazal 141دیدی ای دل که غمِ عشق دگربار چه کرد؟
Ghazal 142دوستان دخترِ رَز توبه ز مستوری کرد
Ghazal 143سال‌ها دل طلبِ جامِ جم از ما می‌کرد
Ghazal 144به سِرِّ جامِ جم آنگه نظر توانی کرد
Ghazal 145چه مستی است ندانم که رو به ما آورد
Ghazal 146صبا وقتِ سحر بویی ز زلفِ یار می‌آورد
Ghazal 147بریدِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد
Ghazal 148یارم چو قدح به دست گیرد
Ghazal 149دلم جز مِهرِ مَه‌رویان، طریقی بر نمی‌گیرد
Ghazal 150ساقی ار باده از این دست به جام اندازد
Ghazal 151دَمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد
Ghazal 152در ازل پرتوِ حُسنت ز تجلی دَم زد
Ghazal 153سحر چون خسرو خاور، عَلَم بر کوهساران زد
Ghazal 154راهی بزن که آهی بر سازِ آن توان زد
Ghazal 155اگر روم ز پِی‌اش فتنه‌ها برانگیزد
Ghazal 156به حسن و خُلق و وفا کس به یارِ ما نرسد
Ghazal 157هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد
Ghazal 158من و انکارِ شراب! این چه حکایت باشد؟
Ghazal 159نقدِ صوفی نه همه صافیِ بی‌غَش باشد
Ghazal 160خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد
Ghazal 161کِی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد
Ghazal 162خوش آمد گُل وز آن خوش‌تر نباشد
Ghazal 163گل بی‌رخِ یار خوش نباشد
Ghazal 164نفسِ بادِ صبا مُشک‌فشان خواهد شد
Ghazal 165مرا مِهر سیَه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد
Ghazal 166روزِ هجران و شبِ فُرقَتِ یار آخر شد
Ghazal 167ستاره‌ای بدرخشید و ماهِ مجلس شد
Ghazal 168گداخت جان که شود کارِ دل تمام و نشد
Ghazal 169یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد؟
Ghazal 170زاهدِ خلوت‌نشین، دوش به مِیخانه شد
Ghazal 171دوش از جنابِ آصف، پیکِ بشارت آمد
Ghazal 172عشقِ تو نهالِ حیرت آمد
Ghazal 173در نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمد
Ghazal 174مژده ای دل که دگر بادِ صبا بازآمد
Ghazal 175صبا به تهنیتِ پیرِ مِی‌فروش آمد
Ghazal 176سَحَرم دولتِ بیدار به بالین آمد
Ghazal 177نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
Ghazal 178هر که شد مَحرمِ دل در حرمِ یار بِمانْد
Ghazal 179رسید مژده که ایّامِ غم نخواهد ماند
Ghazal 180ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند
Ghazal 181بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند
Ghazal 182حَسْبِ حالی نَنِوِشتی و شد ایّامی چند
Ghazal 183دوش وقتِ سَحَر، از غُصّه نجاتم دادند
Ghazal 184دوش دیدم که ملائک درِ میخانه زدند
Ghazal 185نَقْدها را بُوَد آیا که عَیاری گیرَنْد؟
Ghazal 186گَر مِی‌فُروش، حاجَتِ رِنْدان رَوا کُنَد
Ghazal 187دِلا! بِسوز! که سوزِ تو، کارها بِکُنَد
Ghazal 188مَرا به رِنْدی و عِشْق، آن فُضول، عِیْب کُنَد
Ghazal 189طایِرِ دولَت اَگَر باز گُذاری بِکُنَد
Ghazal 190کِلْکِ مُشْکینِ تو، روزی که زِ ما یاد کُنَد
Ghazal 191آن، کیست کز روی کَرَم، با ما وفاداری کند؟
Ghazal 192سروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمی‌کند؟
Ghazal 193دَر نَظَربازیِ ما، بی‌خَبَران، حِیْران‌اَنْد
Ghazal 194سَمَن‌بویان، غُبارِ غَم چو بِنْشینَنْد؛ بِنْشانَنْد
Ghazal 195غُلَامِ نَرْگِسِ مَسْتِ تو، تاجداران‌اَنْد
Ghazal 196آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
Ghazal 197شاهدان گر دلبری زین سان کنند
Ghazal 198گفتم کِی ام دهان و لبت کامران کنند؟
Ghazal 199واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
Ghazal 200دانی که چنگ و عود چه تَقریر می‌کنند؟
Ghazal 201شرابِ بی‌غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند
Ghazal 202بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟
Ghazal 203سال‌ها دفترِ ما در گرو صَهبا بود
Ghazal 204یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود
Ghazal 205تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود
Ghazal 206پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بود
Ghazal 207یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود
Ghazal 208خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد
Ghazal 209قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود
Ghazal 210دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود
Ghazal 211دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود
Ghazal 212یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود
Ghazal 213گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود
Ghazal 214دیدم به خوابِ خوش که به دستم پیاله بود
Ghazal 215به کویِ میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟
Ghazal 216آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود
Ghazal 217مسلمانان مرا وقتی دلی بود
Ghazal 218در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد
Ghazal 219کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود
Ghazal 220از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد
Ghazal 221چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد
Ghazal 222از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود
Ghazal 223هرگزم نقشِ تو از لوحِ دل و جان نَرَوَد
Ghazal 224خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود
Ghazal 225ساقی حدیثِ سرو و گل و لاله می‌رود
Ghazal 226تَرسَم که اشک، در غمِ ما پرده‌دَر شود
Ghazal 227گر چه بر واعظِ شهر این سخن آسان نشود
Ghazal 228گر من از باغِ تو یک میوه بچینم چه شود؟
Ghazal 229بخت از دهانِ دوست نشانم نمی‌دهد
Ghazal 230اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شاید
Ghazal 231گفتم غمِ تو دارم گفتا غمَت سرآید
Ghazal 232بر سرِ آنم که گر ز دست برآید
Ghazal 233دست از طلب ندارم تا کامِ من برآید
Ghazal 234چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید
Ghazal 235زهی خجسته زمانی که یار بازآید
Ghazal 236اگر آن طایرِ قدسی ز دَرَم بازآید
Ghazal 237نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید
Ghazal 238جهان بر ابرویِ عید از هِلال وَسمه کشید
Ghazal 239رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
Ghazal 240ابرِ آذاری برآمد بادِ نوروزی وزید
Ghazal 241معاشران ز حریفِ شبانه یاد آرید
Ghazal 242بیا که رایتِ منصورِ پادشاه رسید
Ghazal 243بویِ خوشِ تو هر که ز بادِ صبا شنید
Ghazal 244معاشران! گره از زلفِ یار باز کنید
Ghazal 245الا ای طوطیِ گویا‌یِ اسرار!
Ghazal 246عید است و آخِرِ گُل و یاران در انتظار
Ghazal 247صبا ز منزلِ جانان گذر دریغ مدار
Ghazal 248ای صبا نَکهَتی از کویِ فُلانی به من آر
Ghazal 249ای صبا نَکهَتی از خاکِ رَهِ یار بیار
Ghazal 250روی بِنْمای و وجودِ خودم از یاد بِبَر
Ghazal 251شبِ وصل است و طی شد نامهٔ هَجر
Ghazal 252گر بُوَد عمر، به میخانه رَسَم بارِ دِگَر
Ghazal 253ای خُرَّم از فروغِ رُخَت لاله زارِ عمر
Ghazal 254دیگر ز شاخِ سروِ سَهی بلبلِ صبور
Ghazal 255یوسفِ گم‌گشته بازآید به کنعان، غم مخور
Ghazal 256نصیحتی کُنَمَت بشنو و بهانه مَگیر
Ghazal 257روی بِنْما و مرا گو که ز جان دل برگیر
Ghazal 258هزار شُکر که دیدم به کامِ خویشت باز
Ghazal 259منم که دیده به دیدارِ دوست کردم باز
Ghazal 260ای سروِ نازِ حُسن که خوش می‌روی به ناز
Ghazal 261درآ که در دلِ خسته، توان درآید باز
Ghazal 262حالِ خونین دلان که گوید باز؟
Ghazal 263بیا و کَشتیِ ما در شَطِ شراب انداز
Ghazal 264خیز و در کاسهٔ زر آبِ طَرَبناک انداز
Ghazal 265برنیامد از تمنّایِ لَبَت کامم هنوز
Ghazal 266دلم رمیدهٔ لولی‌وَشیست شورانگیز
Ghazal 267ای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس
Ghazal 268گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بس
Ghazal 269دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس
Ghazal 270دردِ عشقی کشیده‌ام که مَپُرس
Ghazal 271دارم از زلفِ سیاهش گِلِه چندان که مَپُرس
Ghazal 272باز آی و دلِ تنگِ مرا مونس جان باش
Ghazal 273اگر رفیقِ شفیقی، درست پیمان باش
Ghazal 274به دورِ لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باش
Ghazal 275صوفی گُلی بچین و مُرَقَّع به خار بخش
Ghazal 276باغبان گر پنج‌روزی صحبتِ گل بایدش
Ghazal 277فکرِ بلبل همه آن است که گُل شد یارش
Ghazal 278شرابِ تلخ می‌خواهم که مردافکن بُوَد زورش
Ghazal 279خوشا شیراز و وضعِ بی‌مثالش
Ghazal 280چو بر شکست صبا زلفِ عنبرافشانش
Ghazal 281یا رب این نوگُلِ خندان که سپردی به مَنَش
Ghazal 282بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش
Ghazal 283سحر ز هاتفِ غیبم رسید مژده به گوش
Ghazal 284هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش
Ghazal 285در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جُرم پوش
Ghazal 286دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش
Ghazal 287ای همه شکلِ تو مَطبوع و همه جایِ تو خوش
Ghazal 288کنارِ آب و پایِ بید و طبعِ شعر و یاری خوش
Ghazal 289مَجمَعِ خوبی و لطف است عِذار چو مَهَش
Ghazal 290دلم رمیده شد و غافلم منِ درویش
Ghazal 291ما آزموده‌ایم در این شهر بختِ خویش
Ghazal 292قسم به حشمت و جاه و جلالِ شاه شجاع
Ghazal 293بامدادان که ز خلوتگَهِ کاخِ اِبداع
Ghazal 294در وفایِ عشقِ تو، مشهورِ خوبانم چو شمع
Ghazal 295سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ
Ghazal 296طالع اگر مدد دهد، دامنَش آوَرَم به کف
Ghazal 297زبانِ خامه ندارد سرِ بیان فِراق
Ghazal 298مقامِ امن و میِ بی‌غَش و رفیقِ شفیق
Ghazal 299اگر شراب خوری جُرعه‌ای فشان بر خاک
Ghazal 300هزار دشمنم اَر می‌کنند قصدِ هلاک
Ghazal 301ای دلِ ریشِ مرا با لبِ تو حقِّ نمک
Ghazal 302خوش خبر باشی ای نسیمِ شِمال
Ghazal 303شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وِصال
Ghazal 304دارایِ جهان نصرتِ دین خسروِ کامل
Ghazal 305به وقت گُل شدم از توبهٔ شراب خجِل
Ghazal 306اگر به کویِ تو باشد مرا مَجالِ وصول
Ghazal 307هر نکته‌ای که گفتم در وصفِ آن شَمایل
Ghazal 308ای رُخَت چون خُلد و لَعلَت سَلسَبیل
Ghazal 309عشقبازیّ و جوانیّ و شرابِ لَعلْ‌فام
Ghazal 310مرحبا طایرِ فَرُّخ پِیِ فرخنده پیام
Ghazal 311عاشقِ رویِ جوانی خوشِ نوخاسته‌ام
Ghazal 312بُشری اِذِ السَّلامةُ حَلَّت بِذی سَلَم
Ghazal 313بازآی ساقیا که هواخواهِ خدمتم
Ghazal 314دوش بیماری چشم تو بِبُرد از دستم
Ghazal 315به غیر از آن که بِشُد دین و دانش از دستم
Ghazal 316زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم
Ghazal 317فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادَم
Ghazal 318مرا می‌بینی و هر دَم زیادَت می‌کنی دَردَم
Ghazal 319سال‌ها پیرُویِ مذهبِ رندان کردم
Ghazal 320دیشب به سیلِ اشک رَهِ خواب می‌زدم
Ghazal 321هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم
Ghazal 322خیالِ نقشِ تو در کارگاهِ دیده کشیدم
Ghazal 323ز دستِ کوتهِ خود زیرِ بارم
Ghazal 324گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم
Ghazal 325گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارم
Ghazal 326در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم
Ghazal 327مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم
Ghazal 328من که باشم که بر آن خاطرِ عاطِر گذرم؟
Ghazal 329جوزا سَحَر نهادْ حمایل برابرم
Ghazal 330تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم
Ghazal 331به تیغم گَر کُشد، دستش نگیرم
Ghazal 332مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم
Ghazal 333نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم
Ghazal 334گر دست رَسَد در سرِ زُلفینِ تو بازم
Ghazal 335در خراباتِ مُغان گر گذر افتد بازم
Ghazal 336مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم
Ghazal 337چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم
Ghazal 338من دوستدارِ رویِ خوش و مویِ دلکَشَم
Ghazal 339خیالِ رویِ تو چون بُگذَرَد به گلشنِ چَشم
Ghazal 340من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم
Ghazal 341گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم
Ghazal 342حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم
Ghazal 343چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم
Ghazal 344عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم
Ghazal 345بی تو ای سروِ روان، با گل و گلشن چه کنم؟
Ghazal 346من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم
Ghazal 347صَنَما با غمِ عشقِ تو چه تدبیر کنم؟
Ghazal 348دیده دریا کُنم و صبر به صحرا فِکنم
Ghazal 349دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم
Ghazal 350به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم
Ghazal 351حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم
Ghazal 352روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم
Ghazal 353من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم
Ghazal 354به مژگان سیَه کردی هزاران رِخنه در دینم
Ghazal 355حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینم
Ghazal 356گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم
Ghazal 357در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینم
Ghazal 358غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینم
Ghazal 359خُرَّم آن روز کز این منزلِ ویران بروم
Ghazal 360گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم
Ghazal 361آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم
Ghazal 362دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم
Ghazal 363دَردَم از یار است و درمان نیز هم
Ghazal 364ما بی‌غمانِ مست دل از دست داده‌ایم
Ghazal 365عمریست تا به راهِ غَمَت رو نهاده‌ایم
Ghazal 366ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمده‌ایم
Ghazal 367فتوی پیرِ مُغان دارم و قولی‌ست قدیم
Ghazal 368خیز تا از درِ میخانه گُشادی طلبیم
Ghazal 369ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم
Ghazal 370صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم
Ghazal 371ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
Ghazal 372بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم
Ghazal 373خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم
Ghazal 374بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
Ghazal 375صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
Ghazal 376دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
Ghazal 377ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم
Ghazal 378ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم
Ghazal 379سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم
Ghazal 380بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم
Ghazal 381گرچه ما بندگان پادشهیم
Ghazal 382فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان
Ghazal 383چندان که گفتم غم با طبیبان
Ghazal 384می‌سوزم از فِراقت روی از جَفا بگردان
Ghazal 385یا رب آن آهوی مشکین به خُتَن باز رسان
Ghazal 386خدا را کم نشین با خرقه پوشان
Ghazal 387شاه شمشادقدان، خسرو شیرین‌دهنان
Ghazal 388بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن
Ghazal 389چو گل هر دم به بویت جامه در تن
Ghazal 390افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن
Ghazal 391خوش‌تر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟
Ghazal 392دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن
Ghazal 393منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
Ghazal 394ای روی ماه‌منظر تو نوبهار حُسن
Ghazal 395گُلبرگ را ز سُنْبُلِ مُشکین، نِقاب کُن
Ghazal 396صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن
Ghazal 397ز در در آ و شبستان ما منور کن
Ghazal 398ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
Ghazal 399کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن
Ghazal 400بالابلندِ عِشْوِه‌گرِ نقش‌بازِ من
Ghazal 401چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من
Ghazal 402نکته‌ای دلکَش بگویم خالِ آن مَه‌رو ببین
Ghazal 403شراب لعل‌کش و روی مه‌جبینان بین
Ghazal 404می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این
Ghazal 405به جان پیر خرابات و حق صحبت او
Ghazal 406گفتا برون شدی به تماشای ماهِ نو
Ghazal 407مزرعِ سبزِ فلک دیدم و داسِ مه نو
Ghazal 408ای آفتاب آینه دار جمال تو
Ghazal 409ای خونبهای نافه چین خاک راه تو
Ghazal 410ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو
Ghazal 411تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشک‌سای تو
Ghazal 412مرا چشمی‌ست خون‌افشان ز دست آن کمان‌ابرو
Ghazal 413خط عذار یار که بگرفت ماه از او
Ghazal 414گلبن عیش می‌دمد ساقی گل‌عذار کو؟
Ghazal 415ای پیک راستان خبر یار ما بگو
Ghazal 416خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه
Ghazal 417عیشم مدام است، از لعل دل‌خواه
Ghazal 418گر تیغ بارد در کوی آن ماه
Ghazal 419وصال او ز عمر جاودان به
Ghazal 420ناگهان پرده برانداخته‌ای، یعنی چه؟
Ghazal 421درِ سرایِ مغان رُفته بود و آب‌زده
Ghazal 422ای که با سلسلهٔ زلف دراز آمده‌ای
Ghazal 423دوش رفتم به در میکده خواب‌آلوده
Ghazal 424از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای
Ghazal 425دامن‌کشان همی شد در شرب زرکشیده
Ghazal 426از خون دل نوشتم، نزدیک دوست نامه
Ghazal 427چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
Ghazal 428سحرگاهان، که مخمورِ شبانه
Ghazal 429ساقی بیا که شد قدحِ لاله پر ز می
Ghazal 430به صوتِ بلبل و قمری اگر ننوشی مِی
Ghazal 431لبش می‌بوسم و در می‌کشم می
Ghazal 432مخمور جام عشقم، ساقی بده شرابی
Ghazal 433ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی
Ghazal 434ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی
Ghazal 435با مدّعی مگویید، اسرارِ عشق و مستی
Ghazal 436آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتی
Ghazal 437ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتی
Ghazal 438سَبَتْ سَلْمیٰ بِصُدْغَیها فُؤادي
Ghazal 439دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی
Ghazal 440سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی
Ghazal 441چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی؟
Ghazal 442به جان او که گرم دسترس به جان بودی
Ghazal 443چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری
Ghazal 444شهری‌ست پُر ظریفان وز هر طرف نگاری
Ghazal 445تو را که هر چه مراد است در جهان داری
Ghazal 446صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
Ghazal 447بیا با ما مَوَرز این کینه‌داری
Ghazal 448ای که در کوی خرابات مقامی داری
Ghazal 449ای که مهجوری عشاق روا می‌داری
Ghazal 450روزگاری‌ست که ما را نگران می‌داری
Ghazal 451خوش کرد یاوری فلکت روز داوری
Ghazal 452طُفیلِ هستیِ عشقند آدمیّ و پَری
Ghazal 453ای که دایم به خویش مغروری
Ghazal 454ز کوی یار می‌آید نسیمِ بادِ نوروزی
Ghazal 455عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی
Ghazal 456نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی
Ghazal 457هزار جهد بکردم که یار من باشی
Ghazal 458ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
Ghazal 459زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی
Ghazal 460سُلَیمیٰ مُنذُ حَلَّت بِالْعراقِ
Ghazal 461کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی
Ghazal 462یا مُبْسِماً یُحاکي دُرْجاً مِنَ اللِّآلي
Ghazal 463سَلامُ اللّهِ ما کَرَّ اللَّیالي
Ghazal 464بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی
Ghazal 465رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی
Ghazal 466این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی
Ghazal 467زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی
Ghazal 468که بَرَد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟
Ghazal 469أَتَتْ رَوائِحُ رَنْدِ الْحِمیٰ و زادَ غَرامی
Ghazal 470سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
Ghazal 471ز دلبرم که رساند نوازش قلمی
Ghazal 472اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ
Ghazal 473وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی
Ghazal 474هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی
Ghazal 475گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی
Ghazal 476نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی
Ghazal 477دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی
Ghazal 478نوش کن جامِ شرابِ یک منی
Ghazal 479صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی
Ghazal 480ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی
Ghazal 481بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی
Ghazal 482ای دل! به کوی عشق گذاری نمی‌کنی
Ghazal 483سحرگه ره ‎روی در سرزمینی
Ghazal 484تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی
Ghazal 485ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی
Ghazal 486بلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی
Ghazal 487ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی
Ghazal 488سَحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی
Ghazal 489ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی
Ghazal 490در همه دِیر مغان نیست چو من شیدایی
Ghazal 491به چشم کرده‌ام ابرویِ ماه‌سیمایی
Ghazal 492سَلامی چو بویِ خوشِ آشنایی
Ghazal 493اِی پادِشَهِ خوبان! داد از غَمِ تَنْهایی
Ghazal 494اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی
Ghazal 495مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟