Hafez, Ghazal 140

دلبر بِرَفت و دلشدگان را خبر نکردیادِ حریفِ شهر و رفیقِ سفر نکرد

یا بختِ من طریقِ مروت فروگذاشتیا او به شاهراهِ طریقت گذر نکرد

گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنمچون سخت بود در دلِ سنگش اثر نکرد

شوخی مکن که مرغِ دلِ بی‌قرارِ منسودایِ دامِ عاشقی از سر به درنکرد

هر کس که دید رویِ تو بوسید چشمِ منکاری که کرد دیدهٔ من، بی‌نظر نکرد

من ایستاده تا کُنَمَش جان فدا چو شمعاو خود گذر به ما چو نسیمِ سحر نکرد

Deutung

Der Mensch, den du liebtest, ging ohne ein Wort und dachte nicht an seine Gefährten. Du weißt nicht, ob es am Schicksal lag oder ob er einen anderen Weg gewählt hat. Dein Weinen hat sein Herz nicht berührt, doch dein Herz sehnt sich noch nach ihm. Sei geduldig und wisse: Wer sein Gesicht gesehen hat, weiß deinen liebenden Blick zu schätzen.