مژده ای دل که دگر بادِ صبا بازآمدهدهد خوش‌خبر از طَرْفِ سبا بازآمد
برکش ای مرغِ سحر نغمهٔ داوودی بازکه سلیمانِ گل از بادِ هوا بازآمد
عارفی کو که کُنَد فَهْم زبانِ سوسنتا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد
مردمی کرد و کرم لطفِ خداداد به منکـ‌آن بتِ ماه‌رخ از راهِ وفا بازآمد
لاله بویِ میِ نوشین بشنید از دمِ صبحداغ‌دل بود، به امّیدِ دوا بازآمد
چشمِ من در رهِ این قافلهٔ راه بماندتا به گوشِ دلم آوازِ دَرا بازآمد
گرچه حافظ دَرِ رَنجِش زد و پیمان بِشکستلطفِ او بین که به لطف از درِ ما بازآمد
Gute Nachricht: Der Ostwind ist zurückgekehrt, und eine frohe Kunde vom geliebten Menschen ist eingetroffen. Wer sich entfernt hatte, ist auf dem Weg der Treue zurückgekehrt. Gottes Güte ist mit dir, und das Heilmittel für dein wundes Herz ist unterwegs. Dein Warten hat ein Ende. Selbst wenn es eine Kränkung gab, ist seine Güte durch die Tür der Versöhnung eingetreten.