در نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمدحالتی رفت که محراب به فریاد آمد
از من اکنون طمعِ صبر و دل و هوش مدارکان تحمّل که تو دیدی همه بر باد آمد
باده صافی شد و مرغانِ چمن مست شدندموسمِ عاشقی و کار به بنیاد آمد
بویِ بهبود ز اوضاعِ جهان می‌شنومشادی آورد گل و بادِ صبا شاد آمد
ای عروسِ هنر از بخت شکایت مَنِماحجلهٔ حُسن بیارای که داماد آمد
دلفریبانِ نباتی همه زیور بستنددلبرِ ماست که با حُسنِ خداداد آمد
زیرِ بارند درختان که تعلّق دارندای خوشا سرو که از بارِ غم آزاد آمد
مطرب از گفتهٔ حافظ غزلی نَغز بخوانتا بگویم که ز عهدِ طربم یاد آمد
Die Erinnerung an den geliebten Menschen ist selbst in deinem Gebet und deiner Stille gegenwärtig und hat dir Geduld und Verstand geraubt. Die Zeit der Liebe und Freude ist gekommen, und ein Duft der Besserung liegt über der Welt. Wenn du begabt bist und über dein Glück klagst, klage nicht; das Glück ist schon unterwegs zu dir. Glücklich, wer wie die Zypresse frei von der Last des Kummers ist.