به تیغم گَر کُشد، دستش نگیرموگر تیرم زَنَد منّت پذیرم
کمانِ ابرویت را گو بزن تیرکه پیشِ دست و بازویت بمیرم
غمِ گیتی گر از پایم درآردبجز ساغر که باشد دستگیرم؟
برآی ای آفتابِ صبحِ امّیدکه در دستِ شبِ هجران اسیرم
به فریادم رَس ای پیرِ خراباتبه یک جرعه جوانم کن که پیرم
به گیسویِ تو خوردم دوش سوگندکه من از پایِ تو سر بر نگیرم
بسوز این خرقهٔ تقوا تو حافظکه گر آتش شَوَم در وی نگیرم
Vor dem geliebten Menschen ergibst du dich; selbst wenn er streng mit dir ist, nimmst du es dankbar an. Der Kummer der Zeit hat dich niedergeworfen, doch du wirst Hilfe finden. Du wartest darauf, dass die Sonne des Morgens der Hoffnung aufgeht und du aus der Gefangenschaft der Nacht der Trennung befreit wirst. Flüchte dich zu einem weisen Wegweiser, der dir Jugend und Lebensfreude zurückgibt. Halte deinen Schwur.