مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرمکه پیشِ چشمِ بیمارت بمیرم
نِصاب حُسن در حدِّ کمال استزکاتم دِه که مسکین و فقیرم
چو طفلان تا کِی ای زاهد، فریبیبه سیبِ بوستان و شهد و شیرم
چُنان پُر شد فضایِ سینه از دوستکه فکرِ خویش گم شد از ضمیرم
قدح پُر کن که من در دولتِ عشقجوانبخت جهانم گرچه پیرم
قراری بسته‌ام با مِی فروشانکه روزِ غم به جز ساغر نگیرم
مبادا جز حسابِ مُطرب و مِیاگر نقشی کشد کِلکِ دبیرم
در این غوغا که کَس کَس را نپُرسدمن از پیرِ مُغان منّت پذیرم
خوشا آن دَم کز اِستغنایِ مستیفَراغت باشد از شاه و وزیرم
من آن مرغم که هر شام و سحرگاهز بامِ عرش می‌آید صَفیرم
چو حافظ گنج او در سینه دارماگرچه مُدَّعی بیند حقیرم
Dein Herz ist so vom Freund erfüllt, dass du dich selbst vergessen hast. Du bittest den geliebten Menschen um einen Anteil an seiner Güte, weil du bedürftig bist. An kindliche Täuschungen hängst du dein Herz nicht. Im Reich der Liebe bist du trotz deines Alters vom Glück der Jugend gesegnet. In diesem Lärm der Gleichgültigkeit nimmst du nur die Gunst deines Wegweisers an. Du trägst einen Schatz in der Brust, auch wenn andere dich gering schätzen.