تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرمتبسمی کن و جان بین که چون همی‌سِپرَم
چُنین که در دلِ من داغِ زلفِ سرکَشِ توستبنفشه زار شود تُربَتَم چو درگذرم
بر آستانِ مرادَت گشاده‌ام درِ چشمکه یک نظر فِکنی، خود فِکندی از نظرم
چه شُکر گویمت ای خیلِ غم، عَفاکَ اللهکه روزِ بی‌کسی آخر نمی‌روی ز سرم
غلامِ مردمِ چشمم، که با سیاه دلیهزار قطره بِبارَد چو دردِ دل شِمُرَم
به هر نظر بُت ما جلوه می‌کند، لیکنکس این کرشمه نبیند که من همی نِگَرَم
به خاکِ حافظ اگر یار بگذرد چون بادز شوق در دلِ آن تنگنا کفن بِدَرَم
Der geliebte Mensch ist wie der Morgen, und du bist wie die Kerze in der Dämmerung; für ein Lächeln von ihm gibst du dein Leben. Du hast deine Augen auf der Schwelle seiner Wünsche geöffnet. Du bist dem Kummer dankbar, dass er dich in einsamen Tagen nicht allein gelassen hat. Die Anmut des Geliebten sieht niemand so wie du; dieser liebende Blick ist kostbar.