به تیغم گَر کُشد، دستش نگیرموگر تیرم زَنَد منّت پذیرم
کمانِ ابرویت را گو بزن تیرکه پیشِ دست و بازویت بمیرم
غمِ گیتی گر از پایم درآردبجز ساغر که باشد دستگیرم؟
برآی ای آفتابِ صبحِ امّیدکه در دستِ شبِ هجران اسیرم
به فریادم رَس ای پیرِ خراباتبه یک جرعه جوانم کن که پیرم
به گیسویِ تو خوردم دوش سوگندکه من از پایِ تو سر بر نگیرم
بسوز این خرقهٔ تقوا تو حافظکه گر آتش شَوَم در وی نگیرم
Interpretation
You surrender before your beloved; even if they are hard on you, you accept it gratefully. The sorrows of the times have knocked you down, but you will find a helping hand. You are waiting for the sun of hope’s morning to rise and free you from the captivity of separation’s night. Take refuge with a wise guide who will restore your youth and vitality. Keep your vow.