حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینمکه کشم رَخت به میخانه و خوش بنشینم
جامِ مِی گیرم و از اهلِ ریا دور شَوَمیعنی از اهلِ جهان پاکدلی بُگزینم
جز صُراحی و کتابم نَبُوَد یار و ندیمتا حریفانِ دَغا را به جهان کم بینم
سر به آزادگی از خَلق برآرم چون سَروگر دهد دست که دامن ز جهان دَرچینم
بس که در خرقهٔ آلوده زدم لافِ صَلاحشرمسار از رخِ ساقی و مِیِ رنگینم
سینهٔ تَنگِ من و بارِ غمِ او، هیهاتمردِ این بارِ گران نیست دلِ مسکینم
من اگر رندِ خراباتم و گر زاهدِ شهراین مَتاعم که همی‌بینی و کمتر زینم
بندهٔ آصفِ عهدم دلم از راه مَبَرکه اگر دَم زَنَم از چرخ بخواهد کینم
بر دلم گرد ستم‌هاست خدایا مپسندکه مکدر شود آیینه مهرآیینم
Es ist gut, dich von Heuchlern fernzuhalten und mit reinherzigen Menschen Umgang zu pflegen. Mit einem Buch und ruhigem Herzen siehst du die Betrüger weniger. Sei frei wie die Zypresse. Wenn du dich deiner früheren Ansprüche schämst, ist diese Scham ein Zeichen von Aufrichtigkeit. Die Last des Kummers ist schwer; bitte Gott, dass der Spiegel deines Herzens nicht vom Unrecht getrübt wird.