دارم امید عاطفتی از جناب دوستکردم جنایتی و امیدم به عفو اوست
دانم که بُگذرد ز سرِ جرمِ من که اوگر چه پریوش است ولیکن فرشته‌خوست
چندان گریستیم که هر کس که برگذشتدر اشکِ ما چو دید روان گفت «کاین چه جوست؟»
هیچ است آن دهان و نبینم از او نشانموی است آن میان و ندانم که آن چه موست
دارم عجب ز نقشِ خیالش که چون نرفتاز دیده‌ام که دَم به دَمش کار شُست و شوست
بی گفت و گوی زلفِ تو دل را همی کُشدبا زلف دلکَش تو که را روی گفت و گوست؟
عمری‌ست تا ز زلفِ تو بویی شنیده‌امزان بوی در مشامِ دلِ من هنوز بوست
حافظ بد است حالِ پریشانِ تو، ولیبر بویِ زلفِ یار پریشانیَت نکوست
Dir ist ein Fehler unterlaufen, und du hoffst auf Vergebung. Sei gewiss, dass der geliebte Mensch oder der, den du gekränkt hast, ein engelhaftes Wesen hat und dir verzeiht. Deine Tränen der Reue sind gesehen worden. Auch wenn du in diesen Tagen durcheinander bist, gehört diese Unruhe zum Weg der Liebe und hat ein gutes Ende.