چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز منور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من
روی رنگین را به هر کس می‌نماید همچو گلور بگویم بازپوشان بازپوشاند ز من
چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببینگفت می‌خواهی مگر تا جوی خون راند ز من؟
او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شودکام بستانم از او یا داد بستاند ز من
گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیستبس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من
گر چو شمعش پیش میرم بر غمم خندان شودور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من
دوستان جان داده‌ام بهر دهانش بنگریدکو به چیزی مختصر چون باز می‌ماند ز من
صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غمعشق در هر گوشه‌ای افسانه‌ای خواند ز من
Je näher du dem geliebten Menschen kommst, desto mehr zieht er sich zurück und wendet sich ab. Du weißt nicht, ob du am Ende dein Ziel erreichst oder dich beklagen wirst. Auch wenn du wie Farhad Mühsal erträgst, werden süße Geschichten von dir bleiben. Hab Geduld; wenn die Lektion des Kummers so weitergeht, wird deine Liebe zur Legende und dein Name bleibt bestehen.