ما درس سحر در ره میخانه نهادیممحصول دعا در ره جانانه نهادیم
در خرمن صد زاهد عاقل زند آتشاین داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم
سلطان ازل گنج غم عشق به ما دادتا روی در این منزل ویرانه نهادیم
در دل ندهم ره پس از این مهر بتان رامهر لب او بر در این خانه نهادیم
در خرقه از این بیش منافق نتوان بودبنیاد از این شیوه رندانه نهادیم
چون می‌رود این کشتی سرگشته که آخرجان در سر آن گوهر یک دانه نهادیم
المنة للَّه که چو ما بی‌دل و دین بودآن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم
قانع به خیالی ز تو بودیم چو حافظیا رب چه گداهمت و بیگانه نهادیم
Dein Gebet und dein Bemühen in der Morgendämmerung hast du dem geliebten Menschen gewidmet. Der Schatz des Liebeskummers wurde dir seit Ewigkeit gegeben. Von nun an lässt du keine andere Liebe in dein Herz. Du hast dein Leben für eine einzigartige Perle eingesetzt. Selbst die Weisen haben in der Liebe ihr Herz verloren; du bist nicht allein. Du warst mit wenig von seinem Bild zufrieden; strebe höher.