دلم رمیدهٔ لولی‌وَشیست شورانگیزدروغ‌وَعده و قَتّال‌وَضع و رنگ‌آمیز
فدایِ پیرهنِ چاکِ ماهرویان بادهزار جامهٔ تقوی و خرقهٔ پرهیز
خیالِ خالِ تو با خود به خاک خواهم بردکه تا ز خالِ تو خاکم شود عَبیرآمیز
فرشته عشق نداند که چیست، ای ساقیبِخواه جام و گلابی به خاکِ آدم ریز
پیاله بر کفنم بند، تا سحرگهِ حَشربه مِی ز دل بِبَرَم هولِ روزِ رستاخیز
فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمیکه جز وِلایِ تواَم نیستْ هیچْ دست آویز
بیا که هاتفِ میخانه دوش با من گفتکه در مَقامِ رضا باش و از قَضا مَگریز
میانِ عاشق و معشوق هیچ حائل نیستتو خود حجابِ خودی حافظ از میان برخیز
Ein mitreißender Mensch hat dein Herz gewonnen, der manchmal verspricht und nicht hält. Trotzdem trägst du die Erinnerung an ihn bis zuletzt mit dir. Mit Armut und Müdigkeit bist du vor Gott getreten und hast nichts als seine Liebe als Halt; seine Barmherzigkeit wird dir zuteil. Sei zufrieden und flieh nicht vor dem Schicksal. Zwischen dir und dem Geliebten steht kein Hindernis außer dir selbst; lass die Selbstsucht beiseite.