دلم رمیدهٔ لولی‌وَشیست شورانگیزدروغ‌وَعده و قَتّال‌وَضع و رنگ‌آمیز
فدایِ پیرهنِ چاکِ ماهرویان بادهزار جامهٔ تقوی و خرقهٔ پرهیز
خیالِ خالِ تو با خود به خاک خواهم بردکه تا ز خالِ تو خاکم شود عَبیرآمیز
فرشته عشق نداند که چیست، ای ساقیبِخواه جام و گلابی به خاکِ آدم ریز
پیاله بر کفنم بند، تا سحرگهِ حَشربه مِی ز دل بِبَرَم هولِ روزِ رستاخیز
فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمیکه جز وِلایِ تواَم نیستْ هیچْ دست آویز
بیا که هاتفِ میخانه دوش با من گفتکه در مَقامِ رضا باش و از قَضا مَگریز
میانِ عاشق و معشوق هیچ حائل نیستتو خود حجابِ خودی حافظ از میان برخیز
ای صاحب فال، دلت را کسی شورانگیز برده که گاهی وعده می‌دهد و وفا نمی‌کند. با این همه، یادش را تا پایان با خود داری. با فقر و خستگی به درگاه خدا آمده‌ای و جز محبت او دستاویزی نداری؛ رحمت شامل حالت می‌شود. در مقام رضا باش و از قضا نگریز. میان تو و محبوب جز خودت مانعی نیست؛ خودبینی را کنار بگذار.