خوش‌تر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟تا ببینم که سرانجام چه خواهد بودن
غم دل چند توان خورد؟ که ایام نماندگو نه دل باش و نه ایام چه خواهد بودن؟
مرغ کم‌حوصله را گو غم خود خور که بر اورحمِ آن کس که نهد دام چه خواهد بودن؟
باده خور غم مخور و پند مقلد منیوشاعتبار سخن عام چه خواهد بودن؟
دست‌رنج تو همان به که شود صرف به کامدانی آخر که به ناکام چه خواهد بودن؟
پیر میخانه همی‌خواند معمایی دوشاز خط جام، که فرجام چه خواهد بودن؟
بردم از ره دل حافظ به دف و چنگ و غزلتا جزای من بدنام چه خواهد بودن
Du weißt nicht, wie deine Sache ausgehen wird, und bist vom Kummer erschöpft. Die Tage vergehen; mach dir keine unnötigen Sorgen. Achte nicht auf das Gerede der Menge und der Nachahmer. Gib den Ertrag deiner Arbeit für Freude aus; das ist besser, als ihn zu vergeuden. Ein weiser Wegweiser kennt das Rätsel des Ausgangs; sorge dich nicht, das Ende ist gut.