به کویِ میکده هر سالِکی که رَه دانستدری دگر زدن اندیشهٔ تَبَه دانست
زمانه افسر رندی نداد جز به کسیکه سرفرازیِ عالَم در این کُلَه دانست
بر آستانهٔ میخانه هر که یافت رَهیز فیضِ جامِ مِی اَسرار خانقَه دانست
هر آن که رازِ دو عالم ز خطِ ساغَر خواندرُموزِ جامِ جم از نقشِ خاکِ ره دانست
ورایِ طاعتِ دیوانگان ز ما مَطَلَبکه شیخِ مذهبِ ما عاقلی گُنَه دانست
دلم ز نرگسِ ساقی اَمان نخواست به جانچرا که شیوهٔ آن تُرکِ دل سیه دانست
ز جورِ کوکبِ طالع ،سَحَرگَهان چشممچنان گریست که ناهید دید و مَه دانست
حدیثِ حافظ و ساغر که می‌زند پنهانچه جایِ محتسب و شِحنه، پادشَه دانست
بلندمرتبه شاهی که نُه رِواقِ سِپِهرنمونه‌ای ز خَمِ طاقِ بارگَه دانست
Du hast den richtigen Weg gefunden und musst nicht jedes Mal an eine andere Tür klopfen. Wer den Weg kennt, meidet das Umherirren. Du hast mit dem Schicksal gehadert und nachts geweint, doch die Großen wissen, wie es dir geht. Bewahre dein Geheimnis, auch wenn diejenigen, die es wissen sollen, es bereits wissen. Bald wird dich ein edler Mensch unterstützen.