تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاجسِزَد اگر همهٔ دلبران دَهَندَت باج
دو چشمِ شوخِ تو برهم زده خَطا و حَبَشبه چینِ زلفِ تو ماچین و هند داده خراج
بیاضِ رویِ تو روشن چو عارِضِ رُخِ روزسوادِ زلفِ سیاهِ تو هست ظلمت داج
دهانِ شهدِ تو داده رواج آب خِضِرلبِ چو قندِ تو بُرد از نباتِ مصر رواج
از این مرض به حقیقت شفا نخواهم یافتکه از تو دردِ دل ای جان! نمی‌رسد به عِلاج
چرا همی شکنی جانِ من ز سنگ‌دلی؟دلِ ضعیف که باشد، به نازکی چو زُجاج
لبِ تو خضر و دهانِ تو آبِ حیوان استقدِ تو سرو و میان‌موی و بَر، به هیئت عاج
فِتاد در دلِ حافظ هوایِ چون تو شَهیکمینه ذرهٔ خاکِ درِ تو بودی کاج
Du liebst einen Menschen, der alle an Schönheit und Vorzügen übertrifft. Dein Herz ist vor Liebe krank, und du findest kein Mittel dagegen. Dein Herz ist zart und zerbrechlich, also vertraue es jemandem an, der darauf achtgibt. Du wünschst dir, ein Staubkorn auf seiner Schwelle zu sein; diese Demut macht dich wertvoll.