در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینماین عجب بین که چه نوری ز کجا می‌بینم
جلوه بر من مفروش ای مَلِکُ‌الْحاج که توخانه می‌بینی و من خانه خدا می‌بینم
خواهم از زلفِ بُتان نافه‌گشایی کردنفکرِ دور است همانا که خطا می‌بینم
سوزِ دل، اشکِ روان، آهِ سحر، نالهٔ شباین همه از نظرِ لطفِ شما می‌بینم
هر دَم از رویِ تو نقشی زَنَدَم راهِ خیالبا که گویم که در این پرده چه‌ها می‌بینم
کس ندیده‌ست ز مُشکِ خُتَن و نافهٔ چینآنچه من هر سَحَر از بادِ صبا می‌بینم
دوستان عیبِ نظربازیِ حافظ مکنیدکه من او را ز مُحِبّانِ شما می‌بینم
Wo andere es nicht erwarten, siehst du das Licht Gottes; das Äußere täuscht dich nicht. Andere sehen das Haus, du siehst den Hausherrn. Glühendes Herz, Tränen, der Seufzer am Morgen und die Klage der Nacht kommen alle aus der Güte des Freundes. Jeden Augenblick entsteht in deiner Vorstellung ein neues Bild des geliebten Menschen. Freunde halten dich für einen aufrichtig Liebenden.