غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینمدَواش جز مِیِ چون ارغوان نمی‌بینم
به تَرک خدمتِ پیرِ مُغان نخواهم گفتچرا که مصلحتِ خود در آن نمی‌بینم
ز آفتابِ قَدَح ارتفاعِ عیش بگیرچرا که طالعِ وقت آن چُنان نمی‌بینم
نشانِ اهل خدا عاشقیست، با خود دارکه در مشایخِ شهر این نشان نمی‌بینم
بدین دو دیدهٔ حیران من هزار افسوسکه با دو آینه رویش عیان نمی‌بینم
قدِ تو تا بِشُد از جویبارِ دیدهٔ منبه جایِ سرو جز آبِ روان نمی‌بینم
در این خُمار کَسَم جرعه‌ای نمی‌بخشدببین که اهل دلی در میان نمی‌بینم
نشانِ مویِ میانش که دل در او بستمز من مَپرس که خود در میان نمی‌بینم
من و سفینهٔ حافظ که جز در این دریابضاعت سخن دُرفشان نمی‌بینم
Du siehst kein Ende für den Kummer der Zeit und findest kein Heilmittel außer Freude und Hoffnung. Lass den Dienst bei einem weisen Wegweiser nicht, denn darin liegt dein Wohl. Das Zeichen der Gottesfreunde ist die Liebe; trage dieses Zeichen bei dir. Wenn du keine Menschen mit Herz um dich siehst, flüchte dich zu Worten und Büchern; der Schatz deiner Worte ist kostbar.