رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلیآمد به گوش ناگهم آواز بلبلی
مسکین چو من به عشق گلی گشته مبتلاو اندر چمن فکنده ز فریاد غلغلی
می‌گشتم اندر آن چمن و باغ دم به دممی‌کردم اندر آن گل و بلبل تاملی
گل یار حسن گشته و بلبل قرین عشقآن را تفضلی نه و این را تبدلی
چون کرد در دلم اثر آواز عندلیبگشتم چنان که هیچ نماندم تحملی
بس گل شکفته می‌شود این باغ را ولیکس بی بلای خار نچیده‌ست از او گلی
حافظ مدار امید فرج از مدار چرخدارد هزار عیب و ندارد تفضلی
Wie eine Nachtigall, die in die Rose verliebt ist, bist du in der Liebe gefangen. Der geliebte Mensch ist in seiner Schönheit gefangen und du in deiner Liebe; er zeigt keine Gunst, und du änderst dich nicht. Die Stimme der Liebe hat in deinem Herzen gewirkt und dir die Geduld genommen. Viele Blumen blühen in diesem Garten, doch niemand hat je eine Rose ohne Dornen gepflückt. Setze deine Hoffnung auf Gott, nicht auf das Rad der Zeit.