رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلیآمد به گوش ناگهم آواز بلبلی
مسکین چو من به عشق گلی گشته مبتلاو اندر چمن فکنده ز فریاد غلغلی
می‌گشتم اندر آن چمن و باغ دم به دممی‌کردم اندر آن گل و بلبل تاملی
گل یار حسن گشته و بلبل قرین عشقآن را تفضلی نه و این را تبدلی
چون کرد در دلم اثر آواز عندلیبگشتم چنان که هیچ نماندم تحملی
بس گل شکفته می‌شود این باغ را ولیکس بی بلای خار نچیده‌ست از او گلی
حافظ مدار امید فرج از مدار چرخدارد هزار عیب و ندارد تفضلی
Comme un rossignol épris de la rose, tu es pris dans l’amour. L’être aimé est absorbé par sa beauté et toi par ton amour ; il n’accorde pas de faveur et tu ne changes pas. La voix de l’amour a agi dans ton cœur et t’a ôté la patience. Bien des fleurs éclosent dans ce jardin, mais personne n’a jamais cueilli une rose sans épines. Mets ton espoir en Dieu, non dans la roue du temps.