صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داریبه یادگار بمانی که بوی او داری
دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوستتوان به دست تو دادن گرش نکو داری
در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفتجز این قدر که رقیبان تندخو داری
نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتدکه گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری
به جرعه تو سرم مست گشت نوشت بادخود از کدام خم است این که در سبو داری
به سرکشی خود ای سرو جویبار منازکه گر بدو رسی از شرم سر فروداری
دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدنتو را رسد که غلامان ماه رو داری
قبای حسن فروشی تو را برازد و بسکه همچو گل همه آیین رنگ و بو داری
ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشققدم برون نه اگر میل جست و جو داری
Der Wind trägt den Duft des geliebten Menschen, und eine Botschaft von ihm erreicht dich. Dein Herz birgt das Juwel der Geheimnisse der Liebe; vertraue es jemandem an, der seinen Wert kennt. Der geliebte Mensch ist schön, hat aber jähzornige Rivalen. Hör nicht auf das Geschwätz der Lästerer. Wenn du das Juwel der Liebe suchst, komm aus deiner Abgeschiedenheit heraus und mach dich auf den Weg.