اگر نه باده غمِ دل ز یادِ ما بِبَرَدنهیبِ حادثه بنیادِ ما ز جا بِبَرَد
اگر نه عقل به مستی فروکَشَد لنگرچگونه کَشتی از این وَرطِهٔ بلا ببرد
فغان که با همه کس غایبانه باخت فلککه کس نبود که دستی از این دَغا ببرد
گذار بر ظلمات است، خِضْرِ راهی کو؟مباد کآتش محرومی آبِ ما ببرد
دل ضعیفم از آن می‌کَشَد به طَرْفِ چمنکه جان ز مرگ به بیماریِ صبا ببرد
طبیبِ عشق منم باده دِه که این معجونفَراغت آرد و اندیشهٔ خطا ببرد
بسوخت حافظ و کس حالِ او به یار نگفتمگر نسیم پیامی خدای را ببرد
Wenn du dein Herz nicht mit Freude und Hoffnung beruhigst, erschüttern die Ereignisse der Zeit dein Fundament. Auf diesem dunklen Pass brauchst du die Führung eines Weisen; such ihn. Flüchte mit deinem schwachen Herzen in die Natur und in die Morgenbrise. Die Nachricht, wie es deinem Herzen geht, erreicht den geliebten Menschen; bitte Gott, deine Botschaft zu überbringen.