خدا چو صورتِ ابرویِ دلگشای تو بستگشادِ کارِ من اندر کرشمه‌هایِ تو بست
مرا و سروِ چمن را به خاکِ راه نشاندزمانه تا قَصَبِ نرگسِ قبای تو بست
ز کارِ ما و دلِ غنچه صد گره بگشودنسیمِ گل چو دل اندر پیِ هوایِ تو بست
مرا به بندِ تو دورانِ چرخ راضی کردولی چه سود که سررشته در رضای تو بست
چو نافه بر دلِ مسکینِ من گره مَفِکنکه عهد با سرِ زلفِ گره‌گشایِ تو بست
تو خود وصالِ دگر بودی ای نسیمِ وصالخطا نِگر که دل امید در وفایِ تو بست
ز دستِ جورِ تو گفتم زِ شهر خواهم رفتبه خنده گفت که حافظ برو، که پایِ تو بست؟
Die Lösung deiner Sache hängt von der Güte und dem Wohlwollen eines Menschen ab. Von allen Seiten haben sich schon viele Knoten gelöst, und das Leben hat dich mit seinem Willen versöhnt. Es ist gut, auf Versprechen zu vertrauen, doch prüfe die Treue. Wenn du der Kränkungen müde bist und gehen willst, wisse, dass deine Zuneigung dich festhält; hab Geduld, die Sache kommt in Ordnung.