گفتا برون شدی به تماشای ماهِ نواز ماهِ ابروانِ مَنت شرم باد رو
عمری‌ست تا دلت ز اسیرانِ زلفِ ماستغافل ز حفظِ جانبِ یارانِ خود مشو
مَفروش عطرِ عقل به هِندوی زلفِ ماکان‌جا هزار نافهٔ مُشکین به نیم‌جو
تخمِ وفا و مهر در این کهنه کشته‌زارآن‌گه عیان شود که بود موسمِ درو
ساقی بیار باده که رمزی بگویمتاز سرِّ اخترانِ کهن‌سیر و ماهِ نو
شکلِ هلالِ هر سرِ مه می‌دهد نشاناز افسرِ سیامک و ترکِ کلاهِ زو
حافظ جنابِ پیرِ مغان مأمنِ وفاستدرسِ حدیثِ عشق بر او خوان و زو شنو
Jemand erinnert dich daran, dass du seit einiger Zeit in seiner Zuneigung gefangen bist und deine Freunde nicht vergessen darfst. Mit dem Verstand vor der Liebe zu prahlen, ist wertlos. Der Same der Treue und Zuneigung, den du gesät hast, zeigt sich zur Erntezeit; hab Geduld. Dein Wegweiser ist eine Zuflucht der Treue; lerne von ihm die Lektion der Liebe.