مزرعِ سبزِ فلک دیدم و داسِ مه نویادم از کِشتهٔ خویش آمد و هنگامِ درو
گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمیدگفت با این همه از سابقه نومید مشو
گر رَوی پاک و مجرد چو مسیحا به فلکاز چراغِ تو به خورشید رسد صد پرتو
تکیه بر اخترِ شب‌دزد مکن کاین عیارتاجِ کاووس ببرد و کمرِ کیخسرو
گوشوارِ زر و لعل ار چه گران دارد گوشدورِ خوبی گذران است نصیحت بشنو
چشمِ بد دور ز خالِ تو که در عرصهٔ حسنبیدقی راند که برد از مه و خورشید گرو
آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشقخرمنِ مه به جُوی خوشهٔ پروین به دو جو
آتشِ زهد و ریا خرمنِ دین خواهد سوختحافظ این خرقهٔ پشمینه بینداز و برو
Du hast das Feld deines Lebens betrachtet und an die Saat und die Erntezeit gedacht. Wenn dein Glück schläft, während die Sonne schon aufgegangen ist, verzweifle nicht; hoffe auf die Gnade, die seit jeher besteht. Wenn du rein und mit leichtem Gepäck vorangehst, erreicht dein Licht die Sonne. Verlass dich nicht auf ein Glück, das wie ein Dieb in der Nacht ist. Die Zeit der Schönheit vergeht; nimm den Rat an und lass die Heuchelei.