به جان پیر خرابات و حق صحبت اوکه نیست در سر من جز هوای خدمت او
بهشت اگر چه نه جای گناهکاران استبیار باده که مستظهرم به همت او
چراغ صاعقه آن سحاب روشن بادکه زد به خرمن ما آتش محبت او
بر آستانه میخانه گر سری بینیمزن به پای که معلوم نیست نیت او
بیا که دوش به مستی سروش عالم غیبنوید داد که عام است فیض رحمت او
مکن به چشم حقارت نگاه در من مستکه نیست معصیت و زهد بی مشیت او
نمی‌کند دل من میل زهد و توبه ولیبه نام خواجه بکوشیم و فر دولت او
مدام خرقه حافظ به باده در گرو استمگر ز خاک خرابات بود فطرت او
Du hast nichts anderes im Sinn, als deinem Wegweiser und dem geliebten Menschen zu dienen. Auch wenn du dich für fehlerhaft hältst, hoffst du auf seine Großherzigkeit. Eine Stimme aus dem Verborgenen hat dir verkündet, dass die Gnade allen gilt und auch dich umfasst. Sieh niemanden mit Verachtung an, denn Sünde und Frömmigkeit liegen beide in Gottes Hand. Dein Wesen ist rein.