درآ که در دلِ خسته، توان درآید بازبیا که در تنِ مُرده، رَوان درآید باز
بیا که فُرقَتِ تو، چشمِ من چنان در بستکه فتحِ بابِ وصالت مگر گشاید باز
غمی که چون سپهِ زنگ، مُلکِ دل بگرفتز خیلِ شادیِ رومِ رُخَت زُدایَد باز
به پیشِ آینهٔ دل هر آن چه می‌دارمبه جز خیالِ جمالت، نمی‌نماید باز
بدان مَثَل که شب آبستن است روز از توستاره می‌شِمُرَم تا که شب چه زاید باز
بیا که بلبلِ مطبوعِ خاطرِ حافظبه بویِ گُلبُنِ وصلِ تو می‌سُراید باز
Du bittest den geliebten Menschen zurückzukehren, damit dein müdes Herz Kraft und dein müder Körper neues Leben findet. Die Trennung hat dir die Augen geschlossen, doch in der Nähe werden sie sich öffnen. Die Freude seines Gesichts vertreibt das Heer des Kummers aus deinem Herzen. Die Nacht ist schwanger mit dem Tag; zähl die Sterne und warte, was das Morgen gebiert; es ist Gutes.