ای سروِ نازِ حُسن که خوش می‌روی به نازعُشّاق را به نازِ تو هر لحظه صد نیاز
فرخنده باد طلعتِ خوبت که در ازلبُبْریده‌اند بر قدِ سَرْوَت قبایِ ناز
آن را که بویِ عَنبر زلفِ تو آرزوستچون عود گو بر آتشِ سودا بسوز و ساز
پروانه را ز شمع بُوَد سوزِ دل، ولیبی شمعِ عارضِ تو دلم را بُوَد گداز
صوفی که بی تو توبه ز مِی کرده بود، دوشبِشْکَست عهد، چون درِ میخانه دید باز
از طعنهٔ رقیب نگردد عیارِ منچون زر اگر برَند مرا در دهانِ گاز
دل کز طوافِ کعبهٔ کویت وقوف یافتاز شوقِ آن حریم ندارد سرِ حجاز
هر دَم به خونِ دیده چه حاجت وضو؟ چو نیستبی طاقِ ابروی تو، نمازِ مرا جواز
چون باده باز بر سرِ خُم رفت کف‌زنانحافظ که دوش از لبِ ساقی شنید راز
Du liebst jemanden, der stolz einhergeht, während die Liebenden vor ihm ihre Sehnsucht zeigen. Wenn du dir Nähe wünschst, musst du wie Aloeholz im Feuer der Sehnsucht brennen. Der Spott des Rivalen mindert deinen Wert nicht; du bist wie Gold, das auch im Feuer Gold bleibt. Dein Herz kennt nun die Nähe des Geliebten und will keinen anderen Ort.