منم که دیده به دیدارِ دوست کردم بازچه شُکر گویَمَت ای کارسازِ بنده نواز؟
نیازمندِ بلا گو رخ از غبار مَشویکه کیمیایِ مراد است، خاکِ کویِ نیاز
ز مشکلاتِ طریقت عِنان مَتاب ای دل!که مردِ راه نَیَندیشد از نَشیب و فراز
طهارت ار نه به خونِ جگر کُنَد عاشقبه قولِ مُفتیِ عشقش درست نیست نماز
در این مقامِ مجازی به جز پیاله مگیردر این سراچهٔ بازیچه، غیرِ عشق مَباز
به نیم‌بوسه دعایی بخر ز اهلِ دلیکه کِیدِ دشمنت از جان و جسم دارد باز
فِکَنْد زمزمهٔ عشق در حجاز و عراقنوایِ بانگِ غزل‌هایِ حافظ از شیراز
Deine Augen haben sich für den Anblick des Freundes geöffnet; danke Gott, der alles fügt. Der Staub in der Gasse der Demut ist das Elixier des Gelingens; schäme dich der Bescheidenheit nicht. Weich den Schwierigkeiten des Weges nicht aus, denn ein wahrer Wanderer fürchtet weder Höhen noch Tiefen. In dieser vergänglichen Welt setze auf nichts außer der Liebe. Erbitte Gebete von reinen Herzen, sie halten Feinde von dir fern.