منم که دیده به دیدارِ دوست کردم بازچه شُکر گویَمَت ای کارسازِ بنده نواز؟
نیازمندِ بلا گو رخ از غبار مَشویکه کیمیایِ مراد است، خاکِ کویِ نیاز
ز مشکلاتِ طریقت عِنان مَتاب ای دل!که مردِ راه نَیَندیشد از نَشیب و فراز
طهارت ار نه به خونِ جگر کُنَد عاشقبه قولِ مُفتیِ عشقش درست نیست نماز
در این مقامِ مجازی به جز پیاله مگیردر این سراچهٔ بازیچه، غیرِ عشق مَباز
به نیم‌بوسه دعایی بخر ز اهلِ دلیکه کِیدِ دشمنت از جان و جسم دارد باز
فِکَنْد زمزمهٔ عشق در حجاز و عراقنوایِ بانگِ غزل‌هایِ حافظ از شیراز
Tes yeux se sont ouverts à la vue de l’Ami ; rends grâce à Dieu qui arrange toute chose. La poussière de la ruelle de l’humilité est l’alchimie de la réussite ; n’aie pas honte de la modestie. Ne te détourne pas des difficultés du chemin, car le vrai voyageur ne craint ni les hauts ni les bas. En ce monde passager, ne mise que sur l’amour. Demande la prière des cœurs purs ; elle éloigne de toi les ennemis.