گلبن عیش می‌دمد ساقی گل‌عذار کو؟باد بهار می‌وزد بادهٔ خوش‌گوار کو؟
هر گل نو ز گل‌رخی یاد همی کند ولیگوش سخن‌شنو کجا؟ دیدهٔ اعتبار کو؟
مجلس بزم عیش را غالیهٔ مراد نیستای دمِ صبحِ خوش‌نفس نافهٔ زلف یار کو؟
حُسن‌فروشیِ گلم نیست تحمل ای صبادست زدم به خون دل بهر خدا نگار کو؟
شمع سحرگهی اگر لاف ز عارض تو زدخصم زبان دراز شد خنجر آبدار کو؟
گفت «مگر ز لعل من بوسه نداری آرزو؟»مُردم از این هوس ولی قدرت و اختیار کو؟
حافظ اگر چه در سخن خازن گنج حکمت استاز غم روزگارِ دون، طبعِ سخن‌گزار کو؟
Frühling und Freude sind gekommen, doch den Begleiter, den du dir wünschst, hast du noch nicht gefunden. Jede neue Blume weckt eine Erinnerung an den geliebten Menschen. Du wünschst dir ein Ohr, das zuhört, und ein Auge, das lernt. Die Trennung erträgst du nicht. Der geliebte Mensch kennt deinen Wunsch, doch noch fehlt dir die volle Kraft und Freiheit. Der Kummer der Zeit hat deine Dichtergabe geschwächt; hab Geduld, bis sie zurückkehrt.