به کویِ میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟که جوشِ شاهد و ساقی و شمع و مشعله بود
حدیثِ عشق که از حرف و صوت مُستَغنیستبه نالهٔ دف و نی در خروش و ولوله بود
مباحثی که در آن مجلسِ جنون می‌رفتوَرایِ مدرسه و قال و قیلِ مسأله بود
دل از کرشمهٔ ساقی به شُکر بود ولیز نامساعدیِ بختش اندکی گِلِه بود
قیاس کردم و آن چشمِ جادوانهٔ مستهزار ساحر چون سامریش در گَله بود
بگفتمش به لبم بوسه‌ای حوالت کنبه خنده گفت کِی‌ات با من این معامله بود؟
ز اخترم نظری سعد در رَه است که دوشمیان ماه و رخِ یارِ من مُقابله بود
دهانِ یار که درمانِ دردِ حافظ داشتفغان که وقتِ مُرُوَّت چه تنگ حوصله بود
Lebensfreude und Fröhlichkeit sind unterwegs, und die Geschichte der Liebe wallt in deinem Herzen auf. Das Wort der Liebe steht über oberflächlichen Diskussionen. Dein Herz ist dankbar für die Güte des Geliebten, klagt aber ein wenig über das widrige Glück. Ein glückliches Zeichen ist unterwegs; dein Stern steht dem Mond des Geliebten gegenüber. Das Heilmittel für deinen Schmerz liegt bei ihm; hab Geduld.