گفتم غمِ تو دارم گفتا غمَت سرآیدگفتم که ماهِ من شو گفتا اگر برآید
گفتم ز مِهروَرزان رسمِ وفا بیاموزگفتا ز خوب‌رویان این کار کمتر آید
گفتم که بر خیالت راهِ نظر ببندمگفتا که شب‌رو است او از راهِ دیگر آید
گفتم که بویِ زلفت گمراهِ عالَمَم کردگفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید
گفتم خوشا هوایی کز بادِ صبح خیزدگفتا خُنُک نسیمی کز کویِ دلبر آید
گفتم که نوشِ لَعلَت ما را به آرزو کشتگفتا تو بندگی کن کاو بنده‌پرور آید
گفتم دلِ رحیمت کِی عزمِ صلح دارد؟گفتا مگوی با کس تا وقتِ آن درآید
گفتم زمانِ عِشرَت دیدی که چون سر آمد؟گفتا خموش حافظ کـاین غصّه هم سر آید
Du hast von deinem Kummer um jemanden erzählt und die Antwort gehört, dass er enden wird. Du kannst seinen Gedanken nicht aus dem Herzen vertreiben; er kommt auf anderem Weg zurück. Gerade diese Erinnerung führt dich. Diene treu, denn er sorgt für die, die ihm ergeben sind. Wenn du fragst, wann die Versöhnung kommt, erzähl es niemandem, bis die Zeit da ist. Auch dieser Kummer geht zu Ende.