گفتم غمِ تو دارم گفتا غمَت سرآیدگفتم که ماهِ من شو گفتا اگر برآید
گفتم ز مِهروَرزان رسمِ وفا بیاموزگفتا ز خوب‌رویان این کار کمتر آید
گفتم که بر خیالت راهِ نظر ببندمگفتا که شب‌رو است او از راهِ دیگر آید
گفتم که بویِ زلفت گمراهِ عالَمَم کردگفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید
گفتم خوشا هوایی کز بادِ صبح خیزدگفتا خُنُک نسیمی کز کویِ دلبر آید
گفتم که نوشِ لَعلَت ما را به آرزو کشتگفتا تو بندگی کن کاو بنده‌پرور آید
گفتم دلِ رحیمت کِی عزمِ صلح دارد؟گفتا مگوی با کس تا وقتِ آن درآید
گفتم زمانِ عِشرَت دیدی که چون سر آمد؟گفتا خموش حافظ کـاین غصّه هم سر آید
ای صاحب فال، از غم کسی گفتی و پاسخ شنیدی که غمت به سر خواهد آمد. خیال او را نمی‌توانی از دلت بیرون کنی؛ از راه دیگری می‌آید. همان یاد او راهنمای توست. بندگی و وفاداری کن که او بنده‌پرور است. اگر می‌پرسی کی آشتی می‌شود، به کسی نگو تا وقتش برسد. این غصه هم به پایان می‌رسد.