بر سرِ آنم که گر ز دست برآیددست به‌کاری زنم که غصّه سرآید
خلوتِ دل نیست جایِ صحبتِ اَضداددیو چو بیرون رود فرشته درآید
صحبت حُکّام ظلمتِ شبِ یلداستنور ز خورشید جوی بو که برآید
بر درِ اربابِ بی‌مروّتِ دنیاچند نشینی که خواجه کی به درآید
تَرکِ گدایی مکن که گنج بیابیاز نظرِ رهرُوی که در گذر آید
صالح و طالِح مَتاعِ خویش نمودندتا که قبول افتد و که در نظر آید
بلبلِ عاشق تو عمر خواه که آخِرباغ شود سبز و شاخِ گُل به برآید
غفلتِ حافظ در این سراچه عجب نیستهر که به میخانه رفت بی‌خبر آید
Du hast beschlossen, etwas zu tun, damit dein Kummer endet; dieser Entschluss ist gesegnet. Reinige dein Herz von unstimmigen Gedanken, damit der Engel der Ruhe eintreten kann. Meide die Gesellschaft herzloser Mächtiger und suche das Licht an der Quelle. Verschließ die Tür der Hoffnung nicht; mit einem Blick eines weisen Vorübergehenden findest du einen Schatz. Hab Geduld, der Garten wird grün.