بر سرِ آنم که گر ز دست برآیددست به‌کاری زنم که غصّه سرآید
خلوتِ دل نیست جایِ صحبتِ اَضداددیو چو بیرون رود فرشته درآید
صحبت حُکّام ظلمتِ شبِ یلداستنور ز خورشید جوی بو که برآید
بر درِ اربابِ بی‌مروّتِ دنیاچند نشینی که خواجه کی به درآید
تَرکِ گدایی مکن که گنج بیابیاز نظرِ رهرُوی که در گذر آید
صالح و طالِح مَتاعِ خویش نمودندتا که قبول افتد و که در نظر آید
بلبلِ عاشق تو عمر خواه که آخِرباغ شود سبز و شاخِ گُل به برآید
غفلتِ حافظ در این سراچه عجب نیستهر که به میخانه رفت بی‌خبر آید
Tu as décidé de faire quelque chose pour mettre fin à ton chagrin ; cette décision est bénie. Purifie ton cœur des pensées discordantes pour que l’ange de la paix puisse entrer. Évite la compagnie des puissants sans cœur et cherche la lumière à sa source. Ne ferme pas la porte de l’espoir ; d’un regard d’un sage de passage, tu trouveras un trésor. Patience, le jardin reverdira.