ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستیوآنگه برو که رستی از نیستی و هستی
گر جان به تن ببینی مشغول کار او شوهر قبله‌ای که بینی بهتر ز خودپرستی
با ضعف و ناتوانی همچون نسیم خوش باشبیماری اندر این ره بهتر ز تندرستی
در مذهب طریقت خامی نشان کفر استآری طریقِ دولت چالاکی است و چستی
تا فضل و عقل بینی بی‌معرفت نشینییک نکته‌ات بگویم خود را مبین که رستی
در آستان جانان از آسمان میندیشکز اوج سربلندی افتی به خاک پستی
خار ارچه جان بکاهد گل عذر آن بخواهدسهل است تلخی می در جنب ذوق مستی
صوفی پیاله‌پیما حافظ قرابه‌‌پرهیزای کوته‌آستینان تا کی درازدستی؟
Lass dein Herz keinen Augenblick ohne Liebe, damit du von den Fesseln von Sein und Nichtsein frei wirst. Jede Gebetsrichtung ist besser als Selbstanbetung. Sei auch in Schwäche und Kraftlosigkeit fröhlich wie der Wind. Sei auf diesem Weg flink und bereit. Halte dich nicht für erlöst. Wenn der Dorn die Seele verletzt, bittet die Rose um Verzeihung. Halte dich fern von Heuchelei.