چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشمچرا نه خاکِ سرِ کویِ یارِ خود باشم
غمِ غریبی و غربت چو بر نمی‌تابمبه شهرِ خود رَوَم و شهریارِ خود باشم
ز مَحرمان سراپردهٔ وصال شَوَمز بندگانِ خداوندگارِ خود باشم
چو کار عمر نه پیداست باری آن اولیکه روزِ واقعه پیشِ نگارِ خود باشم
ز دستِ بختِ گران‌خواب و کارِ بی‌سامانگَرَم بُوَد گِلِه‌ای، رازدارِ خود باشم
همیشه پیشهٔ من عاشقی و رندی بوددگر بکوشم و مشغولِ کارِ خود باشم
بُوَد که لطفِ ازل رهنمون شود حافظوگرنه تا به ابد شرمسارِ خود باشم
Dein Herz sehnt sich nach der Rückkehr in die eigene Heimat; du bist der Fremde müde und willst in deiner Stadt dein eigener Herr sein. Es ist Zeit, dich dem Vertrauten der Vereinigung anzuschließen. Du klagst über dein schlafendes Glück, doch bewahre dein Geheimnis. Widme dich deiner eigenen Sache. Möge dich ewige Güte führen; dieser Weg ist richtig.