فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوانلَب بُگُشا که می‌دَهَد لَعلِ لَبَت به مُرده جان
آن که به پُرسش آمَد و فاتحه خواند و می‌رَوَدگو نَفَسی که روح را می‌کُنَم از پِیَش رَوان
ای که طَبیبِ خَسته‌ای، رویِ زَبان مَن بِبینکـاین دَم و دودِ سینه‌ام، بارِ دل اَست بَر زَبان
گرچه تَبْ اُستُخوانِ مَن کرد زِ مِهرْ گرم و رَفتهمچو تَبَم نمی‌رَوَد آتشِ مِهر از اُستُخوان
حالِ دِلَم زِ خالِ تو هَست دَر آتَشَش وَطنچَشمم از آن دو چَشمِ تو خسته شُده‌ست و ناتَوان
بازنِشانْ حَرارَتَم ز آبِ دو دیده و ببیننَبضِ مَرا که می‌دَهَد هیچ زِ زندگی نِشان
آن که مُدام شیشه‌ام از پِی عیش داده اَستشیشه‌ام از چه می‌بَرَد پیشِ طَبیبْ هَر زَمان؟
حافظ از آبِ زندگی شعرِ تو داد شَربَتَمتَرکِ طَبیب کُن بیا نُسخهٔ شَربَتَم بِخوان
Du bist erschöpft und wünschst dir, dass der geliebte Mensch an dein Bett kommt und deine Seele mit einem Wort erfrischt. Das Feuer seiner Zuneigung verlässt dein Herz nicht. Bitte ihn, die Glut deines Herzens mit Freundlichkeit zu löschen. Deine Heilung liegt nicht in den Händen von Ärzten, sondern in seinen süßen Worten und seiner Gegenwart; diese Heilung kommt.