ای همه شکلِ تو مَطبوع و همه جایِ تو خوشدلم از عشوهٔ شیرینِ شِکرخایِ تو خوش
همچو گلبرگِ طَری هست وجودِ تو لطیفهمچو سروِ چمنِ خُلد سراپای تو خوش
شیوه و نازِ تو شیرین، خط و خالِ تو مَلیحچشم و ابرویِ تو زیبا، قد و بالایِ تو خوش
هم گلستانِ خیالم ز تو پُر نقش و نگارهم مَشامِ دلم از زلفِ سَمَن سایِ تو خوش
در رَهِ عشق که از سیلِ بلا نیست گذارکرده‌ام خاطرِ خود را به تمنایِ تو خوش
شُکرِ چشمِ تو چه گویم؟ که بِدان بیماریمی‌کُنَد دَردِ مرا از رخِ زیبایِ تو خوش
در بیابانِ طلب گر چه ز هر سو خطری‌ستمی‌رود حافظِ بی‌دل به تَوَلّایِ تو خوش
Du liebst jemanden, an dem alles schön und anmutig ist, und der Gedanke an ihn hat den Rosengarten deines Geistes bunt bemalt. Auch wenn der Weg der Liebe voller Fluten des Unheils ist, hast du dein Herz mit dem Wunsch nach ihm getröstet. In der Wüste des Strebens lauert überall Gefahr, doch im Vertrauen auf ihn gehst du fröhlich voran und erreichst dein Ziel.