اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِاحمدِ شیخ اُوِیسِ حسنِ ایلخانی
خانِ بِنْ خان و شهنشاهِ شهنشاه‌نژادآن که می‌زیبد اگر جان جهانش خوانی
دیده نادیده به اقبال تو ایمان آوردمرحبا ای به چنین لطف خدا ارزانی
ماه اگر بی تو برآید به دو نیمش بزننددولت احمدی و معجزهٔ سبحانی
جلوهٔ بخت تو دل می‌برد از شاه و گداچشم بد دور که هم جانی و هم جانانی
برشکن کاکل ترکانه که در طالع توستبخشش و کوشش خاقانی و چنگزخانی
گر چه دوریم به یاد تو قدح می‌گیریمبُعد منزل نبود در سفر روحانی
از گل پارسیم غنچهٔ عیشی نشکفتحبّذا دجله بغداد و می ریحانی
سر عاشق که نه خاک در معشوق بودکی خلاصش بود از محنت سرگردانی
ای نسیم سحری خاک در یار بیارکه کند حافظ از او دیدهٔ دل نورانی
Du bist der Gerechtigkeit und Güte eines Großen dankbar. Der Glanz seines Glücks nimmt König wie Bettler für sich ein. Auch wenn du fern bist, denkst du an ihn; auf einer geistigen Reise hat Entfernung keine Bedeutung. Vielleicht blüht deine Freude in einem anderen Land auf. Der Kopf eines Liebenden muss der Staub an der Schwelle des Geliebten sein, damit er von der Ziellosigkeit befreit wird. Bitte den Morgenwind um den Staub dieser Schwelle, damit deine Augen hell werden.