چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَدور آشتی طلبم با سرِ عِتاب رَوَد
چو ماهِ نو رَهِ بیچارگانِ نَظّارهزَنَد به گوشهٔ ابرو و در نقاب رود
شبِ شراب خرابم کُنَد به بیداریوگر به روز شکایت کنم به خواب رود
طریقِ عشق پرآشوب و فتنه است ای دلبیفتد آن که در این راه با شتاب رود
گدایی درِ جانان به سلطنت مفروشکسی ز سایهٔ این در به آفتاب رود؟
سوادِ نامهٔ مویِ سیاه چون طی شدبَیاض کم نَشَوَد گر صد انتخاب رود
حباب را چو فِتَد بادِ نخوت اندر سرکلاه داریَش اندر سرِ شراب رود
حجابِ راه تویی حافظ از میان برخیزخوشا کسی که در این راه بی‌حجاب رود
Der geliebte Mensch oder dein Wunsch ist mal nah, mal fern; wenn du Versöhnung willst, triffst du auf Vorwürfe. Der Weg der Liebe ist stürmisch; geh nicht zu schnell, sonst fällst du. Tausche das Betteln an der Tür des Geliebten nicht gegen ein Königreich. Lass den Stolz beiseite; das Hindernis auf deinem Weg bist du selbst. Glücklich, wer diesen Weg ohne Schleier und schlicht geht.