از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برودنرود کارش و آخِر به خجالت برود
کاروانی که بُوَد بدرقه‌اش حفظِ خدابه تَجَمُّل بنشیند، به جَلالت برود
سالک از نورِ هدایت بِبَرَد راه به دوستکه به جایی نرسد گر به ضَلالت برود
کامِ خود آخرِ عمر از مِی و معشوق بگیرحیفِ اوقات که یک سر به بطالت برود
ای دلیلِ دلِ گم‌گشته! خدا را مددیکه غریب اَر نَبَرَد رَه، به دلالت برود
حکمِ مستوری و مستی همه بر خاتِمَت استکس ندانست که آخِر به چه حالت برود
حافظ از چشمهٔ حکمت به کف آور جامیبو که از لوحِ دلت نقشِ جهالت برود
Wer gekränkt von der Tür des Freundes geht, kommt nicht voran und ist am Ende beschämt. Wenn Gott dein Beschützer ist, gehst und kommst du in Würde. Finde den Weg mit dem Licht der Führung. Verschwende deine Zeit nicht. Bitte einen fürsorglichen Wegweiser um Hilfe. Lerne Weisheit, damit das Bild der Unwissenheit aus deinem Herzen verschwindet.