چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَدور آشتی طلبم با سرِ عِتاب رَوَد
چو ماهِ نو رَهِ بیچارگانِ نَظّارهزَنَد به گوشهٔ ابرو و در نقاب رود
شبِ شراب خرابم کُنَد به بیداریوگر به روز شکایت کنم به خواب رود
طریقِ عشق پرآشوب و فتنه است ای دلبیفتد آن که در این راه با شتاب رود
گدایی درِ جانان به سلطنت مفروشکسی ز سایهٔ این در به آفتاب رود؟
سوادِ نامهٔ مویِ سیاه چون طی شدبَیاض کم نَشَوَد گر صد انتخاب رود
حباب را چو فِتَد بادِ نخوت اندر سرکلاه داریَش اندر سرِ شراب رود
حجابِ راه تویی حافظ از میان برخیزخوشا کسی که در این راه بی‌حجاب رود
L’être aimé ou ton vœu est tantôt proche, tantôt lointain ; quand tu cherches la réconciliation, tu rencontres des reproches. Le chemin de l’amour est tumultueux ; ne te précipite pas, sinon tu tomberas. N’échange pas la mendicité à la porte de l’être aimé contre un royaume. Laisse l’orgueil ; l’obstacle sur ton chemin, c’est toi-même. Heureux celui qui suit ce chemin sans voile et simplement.