باز آی و دلِ تنگِ مرا مونس جان باشوین سوخته را مَحرَمِ اسرارِ نهان باش
زآن باده که در میکدهٔ عشق فروشندما را دو سه ساغر بده و گو «رمضان باش»
در خرقه، چو آتش زدی ای عارفِ سالِک!جهدی کن و سرحلقهٔ رندانِ جهان باش
دلدار که گفتا به تواَم دل‌نگران استگو «می‌رسم اینک به سلامت»، نگران باش
خون شد دلم از حسرتِ آن لعلِ روان‌بخشای دُرجِ محبّت! به همان مُهر و نشان باش
تا بر دلش از غصه غباری نَنشیندای سیلِ سرشک! از عقبِ نامه روان باش
حافظ که هوس می‌کندش جامِ جهان‌بینگو «در نظرِ آصفِ جمشید‌مکان باش»
Du bittest einen lieben Menschen zurückzukommen und Gefährte deiner Seele und Vertrauter deiner Geheimnisse zu sein. Er, der gesagt hatte, sein Herz sorge sich um dich, lässt ausrichten, dass er wohlbehalten ankommt; sorge dich nicht. Bewahre das Herz der Liebe mit derselben Zuneigung. Wenn ein Großer dich unterstützt, erreichst du deinen großen Wunsch.