ساقی ار باده از این دست به جام اندازدعارفان را همه در شُربِ مُدام اندازد
ور چُنین زیرِ خَم زلف نهد دانهٔ خالای بسا مرغِ خِرَد را که به دام اندازد
ای خوشا دولتِ آن مست که در پایِ حریفسر و دستار نداند که کدام اندازد
زاهدِ خام که انکارِ مِی و جام کندپخته گردد چو نظر بر میِ خام اندازد
روز در کسبِ هنر کوش که مِی خوردنِ روزدلِ چون آینه، در زنگِ ظَلام اندازد
آن زمان وقتِ میِ صبح فروغ است که شبگِردِ خَرگاهِ افق پردهٔ شام اندازد
باده با محتسبِ شهر ننوشی زنهاربخورد باده‌ات و سنگ به جام اندازد
حافظا سر ز کُلَه گوشهٔ خورشید برآربختت ار قرعه بدان ماهِ تمام اندازد
Die Anmut und Schönheit eines Menschen sind so groß, dass sie selbst Weise in ihren Bann ziehen. Widme den Tag dem Lernen und der Arbeit und bewahre die Freude für ihre Zeit; vermische Arbeit und Vergnügen nicht. Teile dein Geheimnis nicht mit jedem, vor allem nicht mit Missgünstigen. Wenn das Glück dir hold ist, heb den Kopf, denn das Los fällt auf deinen Namen.