Hafez, Ghazal 158

من و انکارِ شراب! این چه حکایت باشد؟غالباً این قَدَرَم عقل و کِفایت باشد

تا به غایت رهِ میخانه نمی‌دانستمور نه مستوری ما تا به چه غایت باشد

زاهد و عجب و نماز و من و مستی و نیازتا تو را خود ز میان با که عنایت باشد

زاهد ار راه به رندی نَبَرَد معذور استعشق کاری‌ست که موقوف هدایت باشد

من که شب‌ها رهِ تقوا زده‌ام با دف و چنگاین زمان سر به ره آرَم؟ چه حکایت باشد!

بندهٔ پیرِ مغانم که ز جهلم بِرَهانْدپیرِ ما هر چه کُنَد عینِ عنایت باشد

دوش از این غصه نَخُفتَم که رفیقی می‌گفت«حافظ ار مست بُوَد جایِ شکایت باشد»

Deutung

Jemand tadelt dich für den Weg, den du gewählt hast, doch die Liebe ist ein Weg, der von göttlicher Führung abhängt, und nicht jeder versteht ihn. Folge deinem weisen und gütigen Wegweiser, der dich aus der Unwissenheit befreit hat. Was er tut, kommt aus Güte. Nimm dir die Vorwürfe nicht zu Herzen.