Hafez, Ghazal 157

هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشدپای از این دایره بیرون نَنِهَد تا باشد

من چو از خاکِ لحد لاله‌صفت برخیزمداغِ سودای توام سِرِّ سُویدا باشد

تو خود ای گوهرِ یک‌دانه کجایی آخِرکز غمت دیدهٔ مردم همه دریا باشد

از بُنِ هر مژه‌ام آب روان است بیااگرت میلِ لبِ جوی و تماشا باشد

چون گل و مِی دمی از پرده برون آی و درآکه دگرباره ملاقات نه پیدا باشد

ظِلِّ مَمدودِ خَمِ زلفِ توام بر سر بادکاندر این سایه قرارِ دلِ شیدا باشد

چشمت از ناز به حافظ نکند میل آریسرگرانی صفتِ نرگسِ رعنا باشد

Deutung

Dein Herz hängt an einer Liebe, die dich bis ans Lebensende begleitet. Der geliebte Mensch oder dein Wunsch ist ein einzigartiges Juwel, und um ihn hast du ein Meer von Tränen vergossen. Lade ihn ein, aus dem Verborgenen zu treten, denn vielleicht kommt die Gelegenheit zum Wiedersehen spät. Wenn er dir wenig Aufmerksamkeit schenkt, liegen Koketterie und Zurückhaltung in seinem Wesen; hab Geduld.