Hafez, ghazal 157

هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشدپای از این دایره بیرون نَنِهَد تا باشد

من چو از خاکِ لحد لاله‌صفت برخیزمداغِ سودای توام سِرِّ سُویدا باشد

تو خود ای گوهرِ یک‌دانه کجایی آخِرکز غمت دیدهٔ مردم همه دریا باشد

از بُنِ هر مژه‌ام آب روان است بیااگرت میلِ لبِ جوی و تماشا باشد

چون گل و مِی دمی از پرده برون آی و درآکه دگرباره ملاقات نه پیدا باشد

ظِلِّ مَمدودِ خَمِ زلفِ توام بر سر بادکاندر این سایه قرارِ دلِ شیدا باشد

چشمت از ناز به حافظ نکند میل آریسرگرانی صفتِ نرگسِ رعنا باشد

Interprétation

Ton cœur est lié à un amour qui t’accompagnera jusqu’à la fin de ta vie. L’être aimé ou ton vœu est un joyau unique, et tu as versé pour lui une mer de larmes. Invite-le à sortir de derrière le voile, car l’occasion de le revoir pourrait tarder. S’il te prête peu d’attention, la coquetterie et la réserve sont dans sa nature ; sois patient.